„A potem zasnął, a jeszcze później powierzchnia, na której leżał, zadudniła i przechyliła się, i — wyobraźcie sobie — był to dopiero następny ranek.
Włączył swój penetroskop i czekał niecierpliwie, aż jego pseudotwarde promieniowanie przedrze się przez berylową powłokę kadłuba i obraz się wyostrzy. Jego więzienie unosił dźwig, by postawić je na niskiej platformie transportowej, która ruszyła natychmiast po złożeniu ładunku. Z łoskotem wjechała na płytę startową, gdzie czekał już statek, brzuchem na dół, niczym bezskrzydły owad wsparty na sześciu przegubowych nogach^ z których jedna nie miała stopy i wobec tego podtrzymywał ją w powietrzu wysoki podnośnik, niczym stajenny przytrzymujący uszkodzone kopyto konia czekając, aż drugi wróci z kojącym balsamem.
Platforma znalazła się pod nogą i Deerning aż zamrugał z powodu łoskotu i zgrzytów, które dobiegały go z góry, kiedy jego grobowiecmocowano do podpory ładownika, by stał się jej częścią. Potem nastała chwila spokoju, kiedy usunęli się monterzy i pomocnicy, zamknięto na głucho luki i śluzy, a załoga zajęła stanowiska. Gdzieś rozległ się gwizdek Deerning usłyszał go przez radio swojego skafandra, które przekazało mu ten dźwięk z interkomu, a ten z kolei z mikrofonu zewnętrznego na pancerzu statku. Gwizd zamilkł, zastąpiony dudniącym pomrukiem prostujących się nóg. unoszących statek z ziemi po to, aby główną część zabieranej migopolem ziemskiej materii stanowiło powietrze.“(13)