„Ale nie uprzedzajmy faktów. Wróćmy do roku 1714, który dziś podkreślają wszystkie encyklopedie świata, a który wtedy był zapowiedzią ulgi dla cierpiącej ludzkości. Po wielu żmudnych zabiegach udało się Fahrenheitowi skonstruować niezawodny instrument dokładnie określający temperaturę każdego ciała i czule rejestrujący każdą jej zmianę. Instrumentem tym był rtęciowy termometr, ten sam, który dziś zna każde dziecko i bez którego każdy lekarz byłby bezradny. Nie tylko w lecznictwie odegrał rtęciowy termometr Fahrenheita przełomową rolę, lecz także w wielu innych dziedzinach życia i nauki. Dość wspomnieć meteorologię lub żeglugę. W tych dziedzinach Fahrenheit dokonał zresztą zna"cznie więcej, konstruując barometry i instrumenty pozwalające mierzyć zmiany ciśnienia atmosferycznego. Instrumenty te stały się podstawą współczesnych precyzyjnych aparatur meteorologicznych, bez których nowoczesna żegluga jest po prostu nie do pomyślenia.
Dziś każdy student Politechniki Gdańskiej zdaje sobie w pełni sprawę ze znaczenia pracy Fahrenheita, ale przed dwustu pięćdziesięciu laty mówiono w Gdańsku jedynie o zmarnowanej fortunie kupieckiej Fahrenheitów, nie wspominając nawet młodego Daniela, aby nie dawać złego przykładu młodzieży. Wielkość gdańskiego fizyka ocenili natomiast współcześni mu uczeni angielscy, z którymi nawiązał naukowe kontakty przekazując im wyniki swoich badań i obserwacji. Serdeczną przyjaźnią darzył Fahrenheita Isaac Newton, a Królewskie Towarzystwo Nauk — Hoyal Society w Londynie — powołało go w poczet swoich członków, nagradzając jego prace zaszczytnym dyplomem. Dzięki angielskim uczonym termometr Fahrenheita wcześniej znany był w Anglii niż w Polsce i wcześniej zastosowano go w Ameryce niż na kontynencie europejskim, gdzie popularny stał się dopiero udoskonalony później termometr rtęciowy Celsjusza.“(15)