„Kiedy Theo wrócił wieczorem do domu, zastał na stole w swoim pokoju liścik tej treści
„Drogi Theo,
Pojechałem do Arles. Napiszę stamtąd zaraz po przyjeździe. Rozwiesiłem na ścianach kilka moich obrazów, abyś mnie nie zapomniał.
Ściskam mocno twoją dłoń Twój Yincent."
KSIĘGA SZÓSTA
ARLES I
Stonce arlezjańskie oślepiało Vincenta. Było wibrującą, płynną kulą cytrynowego ognia na jaskrawym błękicie i napełniało przestwór oślepiającym światłem. Przeraźliwy żar i ostra przejrzystość powietrza stwarzały jakiś nowy, nieznany świat.
Vincent wysiadł wczesnym rankiem z wagonu trzeciej klasy i poszedł krętą ulicą wiodącą z dworca na plac Lamartinea, rynek miasteczka, zamknięty z jednej strony bulwarem nad Rodanem, z drugiej — nędznymi hotelikami i kawiarniami. Arles leżało wprost przed nim przylepione do wzgórza jakby kielnią murarza i drzemiące w gorącym tropikalnym słońcu.
Kwestia przyszłego mieszkania była Vincentowi obojętna. Poszedł do pierwszego z brzegu hotelu na placu „Hotel de la Gare", i wynajął sobie pokój. Stało w nim skrzypiące łóżko mosiężne, pęknięty dzban, miednica i krzesło. Właściciel hotelu wniósł jeszcze prosty, niemalowany stół. Na ustawienie sztalug brak było miejsca, lecz Vincent zamierzał cały dzień malować pod gołym niebem.“(8)