„Puścili konie galopem. Noc spędzili jeszcze przy wspólnym ognisku, zagubieni w beztros
kiej, pustej i cichej równinie. Nazajutrz rozstali się.
— Kiedy cię ujrzą znowu, mój bracie
To było ostatnie pytanie, jakie Karol zdołał wymówić przez ściśnięte gardło. Ale nie otrzymał odpowiedzi.
— Żegnaj — usłyszał tylko.
Karol obrócił koniem, a kiedy odjechał kilkanaście jardów, spojrzał za siebie. Toimniża tkwił nieruchomo na grzbiecie mustanga jak posąg odlany z brązu. Widząc, że Karol zatrzymał się, podniósł otwartą dłoń — na znak pokoju i przyjaźni — i wspiął konia do skoku. Daleka chmurka kurzu podniosła się za nim, a Karol czekał, aż postać jeźdźca zmaleje do wielkości szpilki i wreszcie zniknie.
Ruszył teraz przed siebie, na południe, a później ku południowemu wschodowi, drogą najprostszą poprzez koryta strumieni, przez doliny rzek, omijając masywy górskie.
Podczas samotnych godzin dnia i samotnych godzin nocy obmyślał swą przyszłą ścieżkę życiową. Zamarzył — nie po raz pierwszy — o spokojnym życiu farmera, zamarzył o małym miasteczku pełnym gwaru ludzkich głosów, o szczękaniu kufli na blacie szynkwasu w salconie, o turkocie ładownych wozów jadących po nierównej powierzchni wiejskiej drogi, o rżeniu tabunów koni i ryku długorogich toksaskich wołów. Miał już dość samotności.“(11)