„Z Hanną już, nie z Barbarą, witał Nowy 1982 Rok, Hannę przedstawił rodzicom jako narzeczoną w wielkanocne święta. Teraz jednak do ndej nie wstąpił, należało do końca doprowadzić sprawę z Barbarą. Czy myśląc o spotkaniu planował tylko ostatnią rozmowę przypieczętowującą rozstanie Czy też może o takim zakończeniu, przy którym należało użyć narzędzia o rozwidlonym końcu — jak opisali je biegli — narzędzia dotąd nie odnalezionego Tego nikt nie wie i nie będzie wiedział.
Zbliżała się godzina 22.
Szarzyński przyspieszył kroku, pozostał zaledwie kwadrans do spotkania. W dyżurce Związku Motorowego nie zdziwiono się, że zabiera nysę. Następnego dnia wypadała wolna sobota, a w niedzielę miał przecież jechać z zaopatrzeniowcem do Poznania. Poręczniej mu będzie, jeżeli do niedzieli przetrzyma samochód na własnym podwórku.
Zabrał nysę, pojechał do „Delii".
Barbara nie była sama. Wsiadła do wozu z koleżanką Anną Krzyszczuk. Szarzyński podwiózł tę koleżankę do skrzyżowania na Udrycze i choć wypadało poczekać na jej męża, który miał ją stąd odprowadzić, Marian nie miał czasu, spieszył się.
I teraz tylko on jeden był świadkiem lego. co zaszło.
Zeznał więc w śledztwie Marian Szarzyński, że w kabinie zielonej nysy doszło do kłótni, do ostrej wymiany zdań, podsycających jego złość jak oliwa dolewana do ognia.“(3)